Tussen de twee polders zijn enkele verschillen te vinden in de glastuinbouw (pot-en perkplanten, snijbloemen en groenteteelt). Zo blijkt dat Polder Bleiswijk in verhouding veel groenteteelt heeft (54% van het totale glasoppervlak in de polder) en de Zuidplaspolder in verhouding veel snijbloemen (50%). Hiernaast blijkt dat ondergrondse gietwateropslag minder toegepast wordt in de Zuidplaspolder. In de polder Bleiswijk gebruikt 38% van het totale glasoppervlak aquifers in tegenstelling tot slechts 15% in de Zuidplaspolder.
Mede op basis van interviews met 3 kwekers binnen de 2 polders zijn waterbalansen per type teelt en per teeltwijze opgesteld. De waterbalansen zijn met een 1-dimensionaal rekenkundig model doorgerekend op basis van 5 weerscenario’s te weten: een droog een gemiddelde, een nat scenario, het jaar 2001 (nat) en het jaar 2003 (droog). Voor de teelten waarbij omgekeerde osmose wordt ingezet is deze op twee capaciteitsniveaus (33% en 100%) gebruikt voor gietwatervoorziening in de zomerperiode. De waterbalansen zijn verder uitgesplitst naar: met en zonder inzet van ondergrondse opslag.

Hoofdconclusie van de uitgevoerde modelstudie is dat de gietwatervoorzieningen in de glastuinbouw te allen tijde zorgt voor een ontlasting van het oppervlaktewatersysteem ten opzichte van ondoorlatend en 100% verhard gebied. Deze ontlasting wordt, naast de restcapaciteit van het bassin bij aanvang van een neerslagperiode, in belangrijke mate veroorzaakt door het aanwenden van hemelwater uit het bassin als gietwater gedurende de neerslagperiode.

Doordat infiltratie vanaf een vastgesteld bassinniveau plaatsvindt is te allen tijde opslagcapaciteit beschikbaar. Deze tijdelijke opslag zal vertraagd, via de infiltratie wel weer leiden tot een belasting van het oppervlaktewatersysteem. Bij toepassing van gietwateropslag in de bodem is de beschikbare bergingsruimte in het bassin meestal beperkt. Dit komt omdat de kleine bassins jaarrond een hoge vullinggraad hebben.

Bij toekomstige ontwikkelingen dient het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard beducht te zijn op transities van bovengrondse berging naar ondergrondse berging, omdat dit leidt tot een verkleining van de bergingbassins en een vertraagde, maar onverminderde belasting van het oppervlaktewatersysteem door infiltratie.